Η αγάπη σου να 'ναι ήσυχη

Την αγάπη να την δέχεσαι απλά

χωρίς υπερβολές να την φροντίζεις

μην την αποθέτεις σε βιτρίνες

μην υπερηφανεύεσαι πως αγαπάς

να την κρατάς ταπεινή και φρόνιμη

όπως της αξίζει.

Κι όταν στεγνώνει να την φυλάς ευλαβικά μες σε βελούδο

κι όταν την έχεις γύρω σου να την λατρεύεις σιωπηλά

γιατί η υπεροψία την ευτελίζει

την κάνει απόμακρη. Χυδαία

σαν πινακίδα οίκου ανοχής με πολυτελή δωμάτια.

Η αγάπη σου να ‘ναι ήσυχη

όπως τα πρωινά που ξυπνάς

δίπλα σε σώμα ζεστό και φροντισμένο.

Mόνο να είναι βέβαιο πως αυτό που ζεις

το βάφτισες αγάπη.

Αντί μονολόγου

-Προσπαθω να σου εξηγησω πως δεν είναι ευκολο να αγνοησεις τις κινησεις ενός ανθρωπου που φανταστηκες ή τον εχεις δει μεσα από τα ματια καποιου αλλου ή που τον ειδες μια φορα τυχαια στον δρομο, χωρις να καταλαβεις εγκαιρα τουλαχιστον ότι είναι αυτος ο ιδιος, που δεν μπορεις να αγνοησεις τις κινησεις του.

-Μαλιστα. Και;

- Τι και; Αν δεν αγνοεις τις κινησεις του ξερεις τι συμβαινει;

-Ναι. Τους δινεις σημασια.

-Μονο στις κινησεις ή και σ’αυτόν τον ιδιο;

-Στις κινησεις. Τον ιδιο δεν τον ξερεις. Τον φοβασαι στον υπνο σου, σε γεμιζει αμφιβολιες όταν ξαπλώνεις διπλα στο άλλο σου –ας πουμε μισο- μετα από ένα βραδυ ανομολογητο. Προσεξες πως εκεινος εκλεινε τα ματια του όσο εσυ του εδινες το σωμα σου, και για ακομα μια φορα δεν μπορουσες να πεις με σιγουρια αν φανταζοταν κατι άλλο ή αν ειχε παραδοθει στο παθος της στιγμης.

- Και μετα;

- Τι και μετα; Μετα εχεις αμφιβολιες. Ψαχνεις να δωσεις σαρκα σ’αυτόν που φανταζεσαι. Αναρωτιεσαι πώς μυριζει, πώς φιλάει, πώς ακουγεται η φωνη του, αλλα το αγνοεις στη διαρκεια της μερας. Κρυφα μονο, δεν το παραδεχεσαι ποτε. Και τελικα καταληγεις να αμφισβητεις το παθος.

- Κι ο ερωτας;

- Τι σχεση εχει ο ερωτας με την φαντασια;

- Εγω όταν ερωτευομαι φανταζομαι. Φανταζομαι ακομα και τον τροπο που βαζει την οδοντοβουρτσα στο ποτηρι τα βραδια.

-Είναι σιγουρο ότι πλενει τα δοντια του τα βραδια;

- Φανταζομαι πως ναι.

- Ερωτευεσαι πως ναι. Κι ας μην.

-Ε καλα, και τι σημασια εχει αν πλενει τα δοντια του τα βραδια;

- Καμια απολυτως. Όση και το τι φανταζεται όταν κοιμαται μαζι σου. Ή το τι σκεφτεσαι εσυ εκεινη την ωρα.  Ή το αν ψαχνεις φωτογραφιες να μετρησεις παλιες στιγμες και να συγκρινεις ευτυχιες και δυστυχιες.

- Δεν το κανω αυτό. Εννοω δεν προσπαθω να συγκρινω.

-Μπορει να μην το κανεις. Ψαχνεις όμως.

-Κι εσυ ψαχνεις.

-Ναι, αλλα εγω συγκρινω. Και διαλεγω το καλυτερο.

-Και νομιζεις ότι η συγκριση είναι αντικειμενικη; Παντα θα φανταζεσαι ότι κατι είναι καλυτερο από κατι άλλο.

- Ναι, αλλα μπορει να το ερωτευτω. Αυτό το καλυτερο που φανταζομαι.

- Αρα κι εσυ φανταζεσαι ο,τι ερωτευεσαι.

-Όχι.  Ερωτευεσαι ο,τι φανταζεσαι.

-Εγω;

-Εγω.

-Και;

-Δεν εχει. Τραβα να φανταστεις.

- Κι εσυ να ερωτευτεις.

- Θα ευτυχησουμε λες;

- Θα ευτυχησουμε, λες.

Ομως δεν.

Ελπιζω σε μερες που δεν πλησιαζουν

Και σε νυχτες που θα ‘θελα να φανταστω.

Δωσ’μου. Δωσε. Μην υποθετεις άλλο,

Παρε με.  Πνιξε με μες στο σκοταδι

Θελω να ζησω παλι.

Ερχομαι κι εσυ εχεις ηδη φυγει.

Ένα φιλι στο μετωπο, τα ματια σου ιδια

Μα εχεις φυγει.

Σε περιμενω παντα σε μια αδεια πλατεια

Με λαμπακια και γιρλαντες ξεθωριασμενες

-Ο κοσμος δεν γιορταζει άλλο, μ’ακους;-

Κι ελπιζω σε ένα κρυμμενο δακρυ,

Καποιο βραδυ που θα μ’ αφησεις τρυφερα

σε δροσερα σεντονια.

Ευλογημενη η ζωη που κυλαει μεσα μας και γυρω μας, ευλογημενοι κι εμεις που κυλαμε γυρω και μεσα στη ζωη. Να ζουμε αδερφια. Να ζουμε.

Θλιμμενη εκ γενετης, απροσεκτη εκ πεποιθησεως, ερωτευμενη κατ’ αναγκη με τη ζωη, στο λεω εγω, εγω που εμαθα λιγα ως τωρα κι ελπιζω παντα σε κατι, ρομαντικη χωρις αλλοθι. Οσο προχωραμε και τα ματια μας μπορουν και χαιδευουν γη και ουρανο, ειμαστε ολοκληροι και παντοδυναμοι.

Δεν γραφω, όχι, η ως τωρα εκθεση λαμβανει τελος. Να ξορκισουμε μονο, για να διωξουμε και να προϋπαντησουμε. Κι ο,τι δεν εχει θεση εδώ διπλα,μεσα στην χουφτα μας,  δρομο να παιρνει, τον δρομο του. Παραλληρηματικες αφηγησεις και εσωψυχα, και χαδια και δακρυα, και συγγνωμη ταλαιπωρημενα και εικονες που φωτιστηκαν με νεον επιγραφες, όλα να βρουν την θεση τους, ασ’τα να πανε τωρα.

Να κυλαμε εμεις γυρω και μεσα στη ζωη και η ζωη να κυλαει μεσα και γυρω μας. Αυτό μονο.

Τα χέρια μου έπλυναν στη θάλασσα

φωτιές, απόπειρες, φόνους

δάκρυα και πόθους

γράμματα με άγνωστο σε μένα παραλήπτη

πανικούς στο μαξιλάρι

σεντόνια ιδρωμένα

«σ' αγαπώ» και «φεύγω».

Κι ήρθε το κύμα κι έπλυνε τα χέρια μου

μα εμένα μ’ άφησε στεγνή

να κοιτάζω την ακτή 

με μάτια που δεν πρόσεξαν ποτέ

 οι αυτόχειρες, οι νεκροί,

οι εραστές,

 κι οι πόρτες που κλείδωσαν πίσω μου.

Στο λεωφορειο

Εξηντα χρονων

Γενος θηλυκο

Πρασινα ματια

Ξανθα, κοντα

Απεριποιητα μαλλια

κι ενα στομα,

Κολλημενο

Στο Γιατι

Στο δεν καταλαβαινω

Στο θελω να φυγω,

Κοιταζει τους δρομους

Που κυλανε

Εξω από το παραθυρο.

Μικρο αστικο ημερολογιο #8#

Η ασφαλτος γυαλιζει στο πρωτο φως του πρωινου, τυφλωνει. Τα πεζοδρομια μυριζουν κουλουρι με σουσαμι, ο δρομος γεματος οδηγους που βιαζονται ,και οι γειτονιες αδειες και ηρεμες, μυριζουν ακομα ζεστα σεντονια.

Περπατω ξανα γρηγορα, εχω δουλειες που πρεπει να προλαβω, υποχρεωσεις που τρεχουν, ηλικιωμενοι με σπρωχνουν στα λεωφορεια, επιταχυνω μεσα σε μια περιεργη αισθηση εγκαταληψης, σε μια εικονα θολη. Αναρωτιεμαι ποσοι καταλαβαινουν τι τους συμβαινει κάθε μερα, αν εχουν χρονο να διαπιστωσουν το ιδιο το περασμα του χρονου, αν καταφερνουν να χαρισουν ένα χαμογελο σε καποιον φιλο ή στο παιδι τους. Αναρωτιεμαι αν το κανω κι εγω. Απαντηση δεν παιρνω, γιατι κρεμεται καπου στο ταβανι από κλωστουλες ασημενιες, μα εγω κοιταω χαμηλα. Παρατηρω τη ζωη να μην συμβαινει. Μαζες ανθρωπων τριγυρνουν μουδιασμενες καθημερινα.

Στο κεντρο της πολης δεν κυκλοφορουν συχνα παιδια. Τα παιδια εξοστρακιστηκαν ή ισως προφυλασσονται στις συνοικιες της πολης, μακρια από το κεντρο. Εκει εξω είναι η ζωη, πισω από σχολικα καγκελα και σιδερενιες πορτες. Μεσα σε χαμογελα με πεσμενα παιδικα δοντια, σε μια αγκαλια που κρεμεται από τον λαιμο φευγαλεα, σε ένα φιλικο χτυπημα, στο παιχνιδι. Στις ηλικιες αυτές δεν προσποιειται κανεις, υπαρχει τρυφερη αγνοια. Τι ωραιο συννεφο που σχηματιζει η αγνοια, ένα πουπουλενιο μαξιλαρι κατω από το μαγουλο…  Οι ενοχες είναι κλειδωμενες στο ντουλαπι, δεν γεννηθηκαν ακομα. Και χαμογελα. Όχι ένα, πολλα. Βλεμματα και χαμογελα που γεμιζουν την καρδια καραμελες. Χαμόγελα σου λεω! Ποσον καιρο εχεις να δεις καποιον να χαιρεται;

Κι υστερα πισω στη σκονη, πολυκατοικια δεξια, πολυκατοικια αριστερα και μια φωνη στοχευει τα αυτια μου. Ακουω μεσα σε κορνες:  -μην αδιαφορειτε, πειναω- . Κανενα κουραγιο να στρεψω το κεφαλι προς το μερος εκεινο, από φοβο μην αντικρυσω στα ματια της φωνης το τρομοκρατημενο βλεμα μου.

Επρεπε να βοηθησω τα γονατα μου που παρελυσαν να κανουν ένα βημα ακομα για να φυγουν. Να φυγουν… Χα! Από τι; Τις τελευταιες δεκα ωρες στο κεφαλι μου ηχει μονο ένας ψιθυρος…  -Μην αδιαφορειτε, πειναω-