Παγκόσμιος διαγωνισμός ποίησης "Μανώλης Αλυγιζάκης"

http://www.artsociety.gr/Poetry_Competition_M.Aligizakis.pdf

Δεν βρήκα ξανά παραπάνω να δώσω

τα πέταξα όλα στα πόδια σου τότε

που χρώσταγα στ’ όνειρο όρκους και χάρη.

Δεν έχω σου λέω, τα έδιωξα όλα.

Κι εκείνα τα δάκρυα που φύλαξα τότε

τα έκανα χάντρα από μπλε στα μαλλιά σου

να μη σε αγγίζει του πόνου η ορμή,

κορμί να μην έχεις θνητό και ψυχή.

Καλή σου ώρα… αν πας μακριά μην ξεχάσεις

τις ώρες που ανάσταινες τον γυρισμό σου.

Να μην ξεχάσεις, νικάς τον εαυτό σου

στου φόβου λημέρια και στης λησμονιάς.

Ώρα καλή… καληνύχτα απόψε δεν έχει

την σκόρπισαν σ’ άνεμους κι άγριους καιρούς.

Ώρα καλή στα λόγια, στα μάτια τα δυο σου

κι ό, τι δεν έχω εγώ να προσφέρω, υπόσχεση δίνω

θα ψάξω για ‘σένα, για ‘μένα να βρω…

Πλυντήριο

   Ξημέρωνε μια μέρα στις πρώτες αρχές της άνοιξης. Ξύπνησε, είχε κοιμηθεί περίπου μία ώρα, μπορεί και λιγότερο. Ξύπνησε κι εκείνη που κοιμόταν δίπλα του, έκανε κρύο, η οροφή πάντα έβαζε λίγο αέρα από τα ξύλινα σανίδια της. Ο φεγγίτης δεν άφηνε ακόμα φως να περάσει, δεν είχε φέξει. Την κράτησε αγκαλιά σαν να την έχανε για πάντα, την φίλησε πολλές φορές κι εκείνη τον έδιωξε μαλακά. «Φύγε, μη με χαιρετάς. Θα τα πούμε…»

   Την κρατούσε σφιχτά όλη αυτή τη μια ώρα κι ας του γυρνούσε την πλάτη. Μεθυσμένοι κι οι δύο, αποκαμωμένοι. Αυτός από την θλίψη, εκείνη από την κούραση των τελευταίων ημερών. Είχαν μαζέψει σε κουτιά όλα τα πράγματά της, του χάρισε αρκετά που δεν ήθελε να πάρει μαζί της. Μπαχαρικά για να μυρίζει, ένα κερί να καίει, ίσως και κάνα δυο ακόμα ψιλοπράγματα. Έκλεισαν βιαστικά τα κουτιά, σφιχτά με ταινία, να μην προλάβουν να τα δουν, έτσι όπως είχαν στριμωχτεί άχρηστα… Κάποτε χρήσιμα και αγαπημένα, είχαν δώσει ζωή στις μέρες τους, σε πάρτυ, σε απογεύματα Κυριακής με φίλους.

   Κι έπειτα βγήκαν. Συνάντησαν φίλους, ήπιαν… Ήπιαν και χόρεψαν σαν να ήταν η τελευταία τους μέρα. Μαύροι τοίχοι με δυνατή μουσική, τζιν, μπύρα, σφηνάκια, χορός και σχεδόν όλοι εκείνοι που αγαπούσε σ’ εκείνο το μέρος, μαζί τους. Εκείνη δάκρυσε κρυφά, ένας ή δύο την κατάλαβαν, και την παρακάλεσαν με το βλέμμα να σταματήσει. Υπάκουσε και συνέχισε τον χορό. Οι καινούργιες αρχές γιορτάζονται πάντα σαν ένα αόρατο τέλος. Έφυγαν όταν δεν άντεχαν άλλο, γύρισαν δυο τους στο «συσκευασμένο» σπίτι, και κάποτε κατάφεραν κι αγκαλιάστηκαν γυμνοί, να ζεστάνουν τις ψυχές τους.

    Τα υπόλοιπα έγιναν ταχύτατα. Αφού έφυγε εκείνος, αυτή μάζεψε τα τελευταία της πράγματα μέσα στα χθεσινοβραδινά απομεινάρια του κορμιού της, τα σεντόνια και τις κουβέρτες τις συσκεύασε όπως όπως σε κάτι πλαστικές σκληρές σακούλες, από βιασύνη. Ήρθαν μερικοί φίλοι, φόρτωσαν τα πάντα σε ένα φορτηγό κι όλα τα υπάρχοντά της πήραν τον δρόμο τους. Ένας καφές στα γρήγορα, δυο αγκαλιές, ένα λεωφορείο για την καινούργια πόλη, ατέλειωτα βράδια σιωπής, μηνύματα στο κινητό, τηλέφωνα, μικρά ταξίδια επιστροφής, άγνωστοι άνθρωποι, ελάχιστα μεθύσια, πολλή σιωπή κι ύστερα λίγη σιωπή για συμπλήρωμα, καινούργιοι άνθρωποι, γραπτά σε σελίδες, θάλασσα, δέντρα, κι έπειτα πάλι καινούργιοι άνθρωποι… Κι εκείνοι οι δυο μαζί και μόνοι.

   Μέχρι που εκείνη, μερικές εποχές μετά βρήκε στο ντουλάπι, ξεχασμένα από την μετακόμιση, τα σεντόνια εκείνης της τελευταίας νύχτας τυλιγμένα ακόμα στο πλαστικό τους κλουβί. Τα ξετύλιξε και την πήρε η μυρωδιά τους, η ξεχασμένη κι αυτή με τον καιρό. Τα δίπλωσε και τα ακούμπησε απαλά δίπλα στο πλυντήριο.

Ξόρκι ζωής και όχι ξόρκισμα

Να σφίγγει την καρδιά σου η ζωή κι έπειτα να κυνηγάει με λουλούδια τον θάνατο…

Κι όσοι φόβοι σε φιλάνε, να τους κλείνεις τα χείλη,

να μη μιλάνε, μην ακούς, να μην φοβάσαι.

Πλέξε τα όνειρα σου μέσα στα μαλλιά σου, μην στερείσαι ανάσες, μην στερείσαι «θέλω», σε παρακαλώ, όσο μπορείς να μην λυπάσαι…

Κι όσα βράδια σε πονάνε, όσοι εχθροί σε κυνηγάνε, να τους κλείνεις πόρτες,

άσε να σε κοιτούν απ’ το παράθυρο, κανείς δεν σε αγγίζει όσο δεν θυμάσαι να ξεχνάς.

Να γελάς, να αγαπάς, να συγχωρείς, να μη φοβάσαι…

Σε παρακαλώ… να μη λυπάσαι…

Άγραφο

Όταν δεν είσαι εδώ, φοβάμαι τα λάθη μου… Εκείνα που συμβαίνουν χωρίς να το θέλω, εκείνα που σέρνονται πίσω μου αιώνες. Έχω μετρήσει μέρες αμέτρητες, μία για κάθε χάντρα στον καρπό μου, και πάλι από την αρχή. Τριάντα εφτά χάντρες, μία μία, ξανά και ξανά, ελπίζοντας πως θα σε φέρουν δίπλα μου, κι αυτές σε φυλακίζουν δυο μέρες κοντά μου και σου χαρίζουν την ελευθερία πάλι.

Περνάνε οι στιγμές μπροστά μου σαν φτερά που έπεσαν νεκρά από τον χρόνο. Δεν είναι ότι τις κυνηγάω… Είμαι μέσα τους, με δέχτηκαν στην μήτρα τους. Μα εσύ είσαι απ’ έξω, και πόσες φορές να γεννηθώ για να σε συναντήσω, πόσες φορές ακόμα να πεθάνω πριν εγκλωβιστώ στα χέρια σου να λυτρωθώ;

Κυνήγησα πάντα τον λάθος χρόνο, έμπηξα τα νύχια μου στις πιο άρρωστες νύχτες, ταξίδεψα στις πιο βαθιές μου θάλασσες κι όση στοργή δανείστηκα, την ξόφλησα στα πιο σκληρά αντίο. Και τώρα αντίο πώς να πω, στοργή πώς να επιστρέψω… Που στάλα δεν δανείστηκα κι ήρθε όλη χαρισμένη…

Χρησμοί των αναμνήσεων

Στον Παναγιώτη Λάκκα

Τα ποιήματα πού ‘γραψα, αυτόχειρες με ελπίδα για ζωή,

θλιμμένοι νοσταλγοί της μοίρας μου,

δύναμη ξένη πού ’φυγε από την πένα μου

σαν σφαίρα από σκουριασμένο όπλο.

Κάθε φορά που έσκυβα να πιω λίγο νερό απ’ την Πηγή

κάποια σταγόνα θα’ τρεχε στο στήθος μου

να μου χαρίσει λίγη ακόμα απ’ τη ζωή,

να μου δανείσει λίγο ακόμα θάνατο...

κι εγώ με φλογισμένα μάτια

να τρέχω πίσω απ’ των ονείρων μου τα χνάρια

να γράψω στίχους, μήπως προλάβω τις στιγμές μου

πού ’φυγαν και κρύφτηκαν μες στης ανάμνησης την άμμο.

Ξύνω με τα νύχια κάθε βράδυ

κι ό,τι σκληρό έχει απομείνει πάνω μου, την μούχλα από τους τοίχους

ψάχνω χρώμα κάτω απ’ τη λευκή σιωπή.

Κάθε βράδυ χύνονται δώδεκα χτύποι απ’ το ρολόι

στο σαλόνι, μετά σιωπή… ούτε λυγμός, ούτε ψίθυρος.

Κι έρχεται κάθε πρωί σαν κατάρα, με την ίδια σιωπή,

Χωρίς χρώμα, χωρίς φωνή,

Να πει πως όλα αρχίζουν πάλι απ’ την αρχή

Κι εγώ να ελπίζω σ’ εκείνο το θαύμα

Που ποτέ δεν έρχεται, δεν έρχεται ποτέ…