Μικρο (περιπου) αστικο ημερολογιο

Ειμαι μακρια από την πολη αυτή τη φορα, την βλεπω από αποσταση, την κραταω σε αποσταση, είναι θεμα επιβιωσης και για τις δυο μας. Την πλησιαζω μια δυο φορες την εβδομαδα για να μην ξεχναω που βρισκομαι. Ανοιγω την πορτα και δεν ξεχυνεται κανενας κοσμος γυρω μου, πλακακια, τσιμεντο, χωμα, δεντρα, φραχτης. Ο κοσμος οριζεται από φραχτες, συρματινους κ ασχημους. Να ξερουμε που ανηκουμε, να ξερουν οι αλλοι που ανηκουμε.

Ανηκουμε σε ορια, κανεις δεν τα ξεπερναει κι οσοι πατανε περα από την γραμμη χανουν το παιχνιδι. Ανηκουμε σε πατεραδες, σε μαναδες, σε αδερφια, σε πιεστικους συγγενεις, σε γατες και σκυλους που υιοθετησαμε, στα φιδια που σερνονται παραεξω και τα φοβομαστε, σε αγαπες από συνηθεια, σε εραστες που μας ξεχασαν, σε αντρες που δεν κοιμηθηκαν στο ιδιο κρεβατι πανω από μερικα βραδια. Ανηκουμε σε αλλα μεθυσμενα βραδια που παρακαλεσαμε για ένα φιλι, σε ανθρωπους που πια δεν καταλαβαινουμε, σε λογια που θελουμε να ακουσουμε, σε καταπιεστικους συντροφους, σε ηλιθιες απαιτησεις «ειμαστε ένα». Ανηκουμε σε ο,τι θα θελαμε να εχουμε αλλα δεν ειχαμε ποτε.

Σ’εκεινη την θλιμμενη εφηβεια, στο χαμογελο που δεν βγαινει από τα χειλη, στο «ευχαριστω» που δεν ακουστηκε, στα φοβισμενα παιδικα πρωινα που κανουμε πως τα ξεχασαμε, στα δακρυα που παλεψαμε να κρυψουμε, στους αρρωστημενους ψιθυρους που ακουγονται χρονια στα αυτια κάθε βραδυ. Στην προσπαθεια να ειμαστε αυτό που ονειρευτηκαμε, στην ελπιδα πως αυτή την φορα τα πραγματα θα πανε καλυτερα.

Μεσα στα ορια, δεν ξερουμε σιγουρα τι θυμομαστε. Κι αυτά που παλευουμε να θυμομαστε, συνηθως τα εχουμε κατασκευασει. Στεγες πανω από τα κεφαλια μας, να μας φυλανε από την καταιγιδα. Κάθε απογευμα ή νωρις το βραδυ βρεχει, εδω κ μερες. Ξεπλενει ο ουρανος ο,τι προλαβαινει. Τα υπολοιπα προλαβαινουμε να τα κρυψουμε κατω από τις στεγες. Μη μας βραχουν οι μνημες, είναι ο,τι απεμεινε.

Οσα σκοτωνουν, οσα ελπιζουν, οσα πρεπει να μεινουν στεγνα είναι οι μνημες. Πρεπει να σωσουμε τις φιλιες, τα οικογενειακα τραπεζια, τα βραδια μπροστα στην τηλεοραση, τις μουγγες καλημερες, τα χαρουμενα απογευματα με καφε. Πρεπει να σωσουμε το ξοφλημενο μας τιποτα, αυριο το πρωι εχουμε έναν φραχτη ακομα να χτισουμε. 

Θα μαθω να σ’αγαπω μεσα σε φονικα

και ξεχασμενους φιλους

σ’ εκεινα που φοβουνται

οι αλλοι να κοιταξουν.           

Γαληνευουν οι πιο αγριες σιωπες

κάθε που πλησιαζει το βλεμμα σου 

σαν να με γνωριζες για χρονια

κι οι δρομοι που ονειρευομαι

είναι εκεινοι που χαραξες κρυφα

να περπατησω

ενα βραδυ που  χωρις ντροπη

σου ειπα φυγε.

Σπιτι

Ολη τουτη η αναγκη για φυγη, μπορει να είναι –λενε- δικαιολογημενη, καθως δεν γινεται παντα να διαβαζεις, να ρεμβαζεις, και μονο να αγαπας την φυση που φυτρωνει εξω από το παραθυρο σου. Θα μπορουσε, ναι. Μονο που δεν καταληγω αν είναι αναγκη για φυγη ή επιστροφη στο σπιτι.

Οι ανθρωποι μου δεν ψαχνουν τις ριζες τους, μα την συνεχιση της δικης τους μερας, παρατηρουν την νυχτα και αφουγκραζονται τους ηχους της σε παλια σπιτια που κοιμουνται πρωτη φορα. Φανταζονται την αυλη του σπιτιου τους με ένα σιδερενιο τραπεζι και μια γλαστρα με βασιλικο, να πινουν καφε το απογευμα. Όμως δεν ξερουν αν θα είναι η αυλη του ιδιου σπιτιου. Είναι η αναγκη για το οικειο, που σε νανουριζει τα βραδια. Γυριζουμε με τα λογια και τις εικονες σε χωρες, τις αλωνιζουμε σαν να είναι το παρκο της γειτονιας, καθενας από μας εχει να πει μια ιστορια από μια άλλη χωρα, τα ποδια μας πατανε παντου, περνουν από παντου, μα δεν ξερουν που να σταθουν.

Γιατι ελπιζουν σ’εκεινο το οικειο. Σε έναν πεζοδρομο με δεντρα, με ομορφους ανθρωπους να μιλανε, σε ένα βραδυ με φιλους να πινουν και να αγκαλιαζονται, χωρις να χρειαζεται να λενε λεπτομερειες, σ’ένα ξαφνικο τηλεφωνο που βαζει παπουτσια στα ποδια κ κλειδια στο χερι-ένα κρασι για μια ωρα-θα γυρισουμε παρεα σπιτι- και σ’αυτά τα ανοιχτα στορια, που σου δειχνουν την πολη να σε περιμενει.

Εκει εχει κι αλλα, εχει ηχους από ακκορντεον στο δρομο, κατω από τον ηλιο, και μιζερους ανθρωπους να φωναζουν στην μουσικη να σταματησει, μα η μουσικη εδώ δεν σταματαει κυριοι, τα δαχτυλα παιζουν μονα τους. Εχει κι ανθρωπους αγαπημενους που βρισκουν ωρα να ξεφυγουν από εκεινο το υπογειο που πλεκουν τη ζωη τους με θεατρο και πεισμα, και να ακουμπησουν λιγη από την ομορφια τους στο τραπεζι, διπλα στον καφε.

Όλα αυτά, μπορουν να γινουν σε ένα μερος ή σε πολλα, δεν εχει σημασια που. Όλα αυτά δεν κανουν ενα μερος σπιτι σου, αλλα το κανουν ένα κομματι του τοπου σου. Εκει που τα βραδια σε τυλιγουν χερια και το πρωι σου χαιδευουν την πλατη για να μην κρυωνεις , εκει που ο χρονος μετραει μεσα σε αυτοκινητα, εκει που τα πρωινα μουδιαζουν στην θέα της ευτυχιας. Είναι η αγκαλια του τοπου, όχι ο τοπος, που ημερωνει τα ματια.  

Ανταποκριση κλειστων χωρων

Ηθελα να γραφω, όπως εγραφα πριν χρονια, όταν ξαπλωνα στο κοκκινο χαλι με τους πορτοκαλι κυκλους για να κοιμηθω, αντι για το κρεβατι μου. Όπως εγραφα, σε σκορπια χαρτια στο πατωμα, με ένα ποτηρι κρασι που δεν τελειωνε, κοιτωντας το σκοταδι στο μικροσκοπικο μου ταβανι.

Τοτε που εγραφα σκορπια, αφηρημενα, με παθος. Που νομιζα πως όλα θα γινουν δικα μου, που δεν ειχα τιποτα άλλο στα χερια μου από δυο πηλινα νεραϊδακια και την αργη πορεια του τρενου στους καμπους της Λαρισας. Τοτε μαθαινα τον δρομο, δεν κοιμομουν ποτε στο ταξιδι, επρεπε να βλεπω. Τοτε που ντρεπομουν να κρατησω τσιγαρο στα δαχτυλα μου και δεν ηξερα πως είναι να κοιμασαι σε ξενα κρεβατια.

Εγραφα γραμματα,  στιχους, ζωγραφιζα σε χαρτοπετσετες, σε φυλλα από σχολικα τετραδια που ηρθαν μαζι μου όταν εφυγα. Δεν ηξερα πως είναι να μην γραφεις, ηξερα όμως πως είναι να μη διαβαζεις. Φοβομουν να μεθυσω, μα μπορουσα να γραφω για τη μεθη. Εγραφα παραμυθια, ελεγα «θα»…  

Τωρα τι «θα»; που δεν ξερω πού θα ειμαι σε λιγο, που περπαταω μονη, που γελαω από υποχρεωση, που ελπιζω μα δεν περιμενω τιποτα. Εγκλεισμος πανω στη γη, η ζωη παλι συμβαινει σε χωρους τεσσερα επι τρια, οι υπολοιποι απαγορευονται και υπαγορευονται.

Όχι,  δεν νοσταλγω. Ναι, ξερω πού βρισκομαι, εδώ προσπαθώ να προσπαθήσω.

Ναι, προσπαθω.  Όχι, ακομα δεν τα καταφερνω. 

Τις νυχτες αποκοιμιεμαι σαν παιδι

Κοιτωντας φωτακια που κρεμονται

Σε έναν παλιο φρεσκοβαμμενο τοιχο

Μετραω αναποδα τις λαμψεις τους

Κι ακομα δεν προλαβα να βρω τον αριθμο.

Βιαζομουν παντα να ανεβω εκεινη την σκαλα

Να κοιμηθω με την πλατη μου στο στηθος σου

Ν’αναπνεω  τη μυρωδια σου

Και δεν ειδες ποτε πώς κοιταζα τα χερια σου

Όταν με χαιδευες

Κι ουτε ποτε θα παψω να λυπαμαι

Που παλι τρομαξα κι επρεπε να φυγω.

Ηθελα να σου πω…

Αφησε τα ρε παιδι μου, όλα. 

Αφησε τα, ξεγραψε τα, κανε ένα φφφφου δυνατο κ πετα τα σαν σκονη από παλια βιβλια. Ακουσε οσα σου λενε οι νυχτες, το σωμα σου, αυτά που ονειρευεσαι όταν κοιμασαι, θυμησου αυτά που αρχισες να αγαπας εκεινο το απογευμα που καθισαμε απεναντι, πινοντας ζεστο καφε και κοιτωντας την θαλασσα. Φυσουσε, φυσουσε παρα πολύ, τοσο ακριβως οσο μ’αρεσει. Ημουν ελευθερη. Ενιωθα ένα τσιμπημα λιγο πιο κατω από το στομαχι και το στηθος μου δεν χωρουσε πιο πολλη ζωη.

Θελω να αφησω το δερμα μου σε μια γωνια και να φυγω από ‘δω, κουραστηκα να ακουω όχι, δεν θελω άλλο «κουραγιο», δεν θελω αλλα μιζερα μεσημερια να βρωμανε τσιγαρα, θελω να χαζευω την πολη από μακρια και να ζεσταινω τα ποδια μου στον ηλιο.

Θελω να χαμογελαω. Να μη φοβαμαι άλλο. Να ξερω πως μπορω, να μην φοβαμαι να ειμαι εγω. Θελω να με τραβανε τα ονειρα μου από τον γιακα της μπλουζας μου, να μην τα διωχνω με ψευτικα «μπορει αργοτερα». Θελω τωρα. Δεν θελω αργοτερα. Θελω αυτό που δικαιουμαι, τιποτα παραπανω από την ζωη μου. Αλλα ζωη από ‘κεινη που την στολιζεις με κορδελακια και με μικρουλικα τσιροτα. Όχι από αυτή με τα χοντρα σχοινια και τους επιδεσμους.

Θελω εκεινα τα λουλουδια της αμυγδαλιας που δεν προλαβα να κοψω πριν πεσουν. Εβρεχε συνεχεια, μερες κι εχασα τα λουλουδια. Εχασα τις πρωτες μερες της ανοιξης. Κ ο χαμος αυτος είναι ενας πολύ σοβαρος λογος δυστυχιας.

Εσυ εισαι καλα; Προσεχεις; Μιλησα πολύ παλι, αλλα το ηθελα. Με ξερεις πως ειμαι όταν αρχιζω να μιλαω. Πες μου για σενα. Φορας ακομα εκεινο το κορδονακι με τον σταυρο στον λαιμο; Γραφεις ποτε γραμματα που ξεχνας να στειλεις; Μυρισες κανενα λουλουδι προσφατα; Μου’ ταξες πως αυτή την Κυριακη θα εβγαινες να περπατησεις στην πολη, το εκανες;

Γραψε μου, θα περιμενω.

Οχτώ μερες

Οχτω μερες κενταω την σιωπη μου

Να μην ακουγεται τι κανω

αν ονειρευτηκα χθες βραδυ

ή αν εφυγα κρυφα για ‘κεινα τα λιμανια

που σχεδιαζα σε χαρτινες σελιδες

όταν ημουνα παιδι.

Οχτω μερες ματωνω τις παλαμες με τα νυχια

διαβαζω χαρτες

σκαλιζω ξυλινα φεγγαρια στο κομοδινο

 υπολογιζω τα αστερια στο ταβανι

μα δεν γραφω γραμματα

που λενε αντιο σ’ αγαπημενους

γιατι καποτε μου’πανε πως

οι αποχαιρετισμοι είναι για ‘κεινους

που επιστρεφουν στην ελπιδα.