Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Γυναικες


Θυμάμαι να βλέπω
γυναίκες να διώχνουν τη ζωή τους
από φόβο μην πεθάνουν από έρωτα.
Θυμάμαι άλλες να ξεφεύγουν απ' τον θάνατο,
από ντροπή για τη ζωή.
Ξόδεψαν  θάλασσες ζεστού αέρα
πάνω σε σώματα αντρών που δεν αγάπησαν,
έπλεξαν μνήμες από άχυρο
για να προσποιηθούν πως ξέχασαν.
Τις μέθυσα όλες με μπύρα, μία μία.
Τις κέρασα τσιγάρο.
Θαύμασα την μοναξιά του οργασμού τους.
Κι όταν το ζήτησαν έγραψα μερικούς στίχους
για τα δάκρυα που έχυσαν κρυφά στο μαξιλάρι
όταν φαντάστηκαν πως  –τάχα – εκείνος θα ξανάρθει.

2 σχόλια:

Λευτερης Πανουσης είπε...

Κυρια μου, οι Κινεζοι που ειναι σοφοι ανθρωποι λεγουν: "η μοιρα του αθωου ειναι η μοιρα της γυναικας..."

myrtinaki είπε...

Κυριε Πανουση, δεν τα παω καλα με τη μοιρα...
Καλο σας μεσημερι!