Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Οχτώ μερες


Οχτω μερες κενταω την σιωπη μου
Να μην ακουγεται τι κανω
αν ονειρευτηκα χθες βραδυ
ή αν εφυγα κρυφα για ‘κεινα τα λιμανια
που σχεδιαζα σε χαρτινες σελιδες
όταν ημουνα παιδι.
Οχτω μερες ματωνω τις παλαμες με τα νυχια
διαβαζω χαρτες
σκαλιζω ξυλινα φεγγαρια στο κομοδινο
 υπολογιζω τα αστερια στο ταβανι
μα δεν γραφω γραμματα
που λενε αντιο σ’ αγαπημενους
γιατι καποτε μου’πανε πως
οι αποχαιρετισμοι είναι για ‘κεινους
που επιστρεφουν στην ελπιδα.

4 σχόλια:

Ελευθερία... είπε...

Πολλές φορές έχω νιώσει την ίδια απόγνωση,αδημονία για φυγή...Να αποχαιρετίσω τώρα?
Πολύ αργά, ίσως και νωρίς..Ποιος ξέρει, είμαστε όλοι έρμαια της ψυχής μας...
Μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις,κρύβει θλιμμένα μυστήρια..
Καλή συνέχεια!
Γεια σου

myrtinaki είπε...

Μονο να ξερουμε γιατι φευγουμε... Καλως ηρθες Ελευθερια, σ'ευχαριστω πολυ!

Henry's alter ego είπε...

Πάντα έψαχνα ένα λόγο για ν' αποφεύγω τους αποχαιρετισμούς. Είναι πολύ όμορφο το κείμενο, πολύ όμορφο το τέλος του..

myrtinaki είπε...

Πολλοι οι λογοι...Γεια σου αλλε εαυτε του Χενρι!